W czym tkwi potencjał Browarów Wrocławskich?


Wyjątkowość miejsca


Wszystkie zachowane bryły dawnego browaru i słodowni tworzą kompleks urbanistyczny, którego dominantą jest wysoka wieża powstała w 1911 r. według projektu Paula Handkego. Podobieństwo do wieży wrocławskiej hali targowej z 1908 r. to oczywiste nawiązanie do stylu i formy wrocławskich budowli publicznych. W ten sposób browar staje się jednym z konstytutywnych elementów tradycji architektonicznej Wrocławia początku XX w. Co interesujące, obie porównywane wieże usytuowane są nad brzegiem rzeki tworząc swoiste bramy do miasta. – prof. Rafał Eysymontt, Browar Piastowski generatorem rozwoju wrocławskiej dzielnicy Ołbin

Unikatowy jak Dworzec Nadodrze


O tym, że browar był jedną z najznaczniejszych dominant urbanistycznych stanowi fakt, że jako jeden z dwóch, obok katedry wrocławskiej, obiektów, oznaczony był ideogramem (miniaturką) na popularnym planie miasta z 1930 roku. Do dziś browar pozostaje największym w tej części miasta zachowanym zespołem przemysłowym, wzniesionym z czerwonej cegły w formach nawiązujących do renesansu północnego, typowym dla architektury przemysłowej przełomu XIX/XX w. i jednocześnie znakiem ikonicznym dzielnicy. Dorównuje mu jedynie Dworzec Nadodrze – prof. Rafał Eysymontt, Browar Piastowski generatorem rozwoju wrocławskiej dzielnicy Ołbin

Kod architektoniczny budynków


Charakterystycznym elementem kodu architektonicznego budynków browaru jest licowanie z czerwonej, glazurowanej cegły. Ten element pojawi się również na nowych budynkach kompleksu. Jednak najważniejszym dla dzielnicy miejscem okazać się może plac usytuowany między budynkiem leżakowni, a dawnym budynkiem willi zarządu Browaru. Ten swoisty „ryneczek”, predestynowany niemal do pełnienia funkcji głównej przestrzeni publicznej północnego Ołbina, usytuowany u stóp wyniosłej wieży i otoczony ozdobnymi ceglanymi elewacjami stać się może wkrótce niemal przykładową przestrzenią publiczną z jej prospołeczną i ludyczną funkcją. – prof. Rafał Eysymontt, Browar Piastowski generatorem rozwoju wrocławskiej dzielnicy Ołbin

Nostalgia za czasami mieszczańskimi


Dzisiaj przeszłość to „stare dobre czasy” – jak chociażby w albumie Macieja Łagiewskiego, ukazującego idyllę Wrocławia jako miasta mieszczańskiego, które nie było jeszcze zniszczone wojną, którego nie przecinały drogi szybkiego ruchu i nie otaczały osiedla z wielkiej płyty. (…) Miasto XIX-wieczne stało się powszechnym obiektem wielkiej fascynacji i jednocześnie wzorem dla wielu nowinek urbanistycznych, które dystansują się od utopii planistów z lat sześćdziesiątych. Zainteresowanie starym Wrocławiem odzwierciedla więc pod tym względem pewien ogólny trend. Ponieważ jednak wrocławianie nie mają prawie żadnej lokalnej tradycji mieszczańskiej, do której mogliby nawiązywać, ich nostalgia za czasami mieszczańskimi jest nierozerwalnie związana ze wspomnieniem o niemieckim mieście. G. Thum, Obce miasto Wrocław. 1945 i potem

Dlaczego Browar jest wyjątkowy?


Pierwsze obiekty należące do Browaru Piastowskiego powstały w 1892 roku. Budynki były fuzją wielu stylów: neorenesansu, neogotyku czy secesji. Zdania na temat genezy wyglądu kompleksu są podzielone. Jedni wskazują na konotacje z cesarzem WIlhelmem II, inni zaś przeczą, jakoby miał on gustować w takiej stylistyce. Przeciwnicy tej teorii twierdzą, że w okolicy funkcjonowało wówczas wiele podobnych obiektów. Zdaniem dr hab. inż. arch. Pawła Kirschke wyjątkowość tego kompleksu tkwi nie tyle w nietypowej architekturze, ile raczej w tym, że jest to jeden z ostatnich tak dobrze zachowanych obiektów. 

Wrocławska fabryka słodu produkowała głównie słód jęczmienny, rzadziej – pszeniczny. Szedł on na eksport do Prus, Niemiec środkowych i Rosji, a w mniejszych ilościach do Szwecji, Norwegii, Portugalii i Ameryki Południowej.

Przestrzeń dla sztuki